Οι σκέψεις μου και το μονοπάτι της ευτυχίας

ΤΟ «ΕΓΩ» ΚΑΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ…

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις χθεσινές μου σκέψεις πιστεύοντας ότι θα βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουν πολλά πράγματα στο μυαλό του καθενός.
Για όποιον γνωρίζει την αριθμολογία του Πυθαγόρα θα ξέρει πως στο πρώτο τετράγωνο ως μάθημα προς εξέλιξη βρίσκεται το «Εγώ». Σκεπτόμουν τι είναι αυτό που μπερδεύει τον κόσμο, όσο αναφορά τη λειτουργία και έκφραση αυτής της έννοιας και γιατί ο Πυθαγόρας το αναφέρει ως το πρώτο στοιχείο για την εξέλιξή μας. Και συγχρόνως ως το πρώτο από τα εννέα μαθήματα που παίρνει η ψυχή μας στην εξελικτική της πορεία.
Τι υποδηλώνει το «Εγώ»;
Η σκέψη μου και το βίωμά μου στα χρόνια της δουλειάς με τον εαυτό μου, είναι πως το «Εγώ» ορίζει τις έννοιες του «ΕΙΜΑΙ» και του «ΕΧΩ». Νιώθω πως μέσα από αυτές τις δύο έννοιες αποκτώ τη συνειδητότητα της ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Η συνειδητότητα αυτή γεννάει την έννοια της ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Δηλαδή μέσα από το «Εγώ» και την στήριξη του εαυτού μου, αναπτύσσω την αγάπη του εαυτού μου και όσο περισσότερο αγαπώ τον εαυτό μου τόσο περισσότερο τον στηρίζω. Η διαδικασία δεν σταματάει ποτέ, αυτό άλλωστε είναι και μέρος της μαγείας της.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το χτίσιμο ενός υγιούς και δυνατού «Εγώ», δηλαδή μιας δυνατής ύπαρξης.
Δυνατό «Εγώ» σημαίνει ότι είμαι ΑΥΤΟΦΩΤΟΣ, ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ, ΕΝΩΜΕΝΟΣ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ, ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ, ΑΥΤΑΡΚΗΣ εαυτός. Μέσα από την εσωτερική δουλειά στην αυτογνωσία όλες αυτές οι έννοιες στην πορεία, εκδηλώνονται τόσο αυθεντικά και απλά, όπως σε ένα παιδάκι που μπουσουλάει και ξαφνικά σηκώνεται και στηρίζεται στα πόδια του. Η χαρά είναι απερίγραπτη....
Και όταν το «ΕΙΜΑΙ» ανθίζει τότε το «ΕΧΩ» ακολουθεί. Καθώς για να «έχω» πρέπει πρώτα να «είμαι». Δεν μπορώ να έχω καρπούς αν δεν είμαι γερό δέντρο (Προτείνω να διαβάσετε στο πρώτο μου βιβλίο «Η Ιστορία μιας Σταγόνας» το κεφάλαιο «Το δέντρο της ευτυχίας»).
Συνεπώς δυνατό εγώ δεν σημαίνει ούτε εγωισμός ούτε εγωκεντρισμός. Αυτές είναι οι χαμηλές δονήσεις του εγώ, του ανασφαλούς εαυτού.
Οι υψηλές δονήσεις του «Εγώ» στηρίζουν τον άνθρωπο γιατί εκφράζουν την ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ, η οποία γίνεται πηγή της ελευθερίας του, δηλαδή του να είσαι ο εαυτός σου, να ορίζεις τη ζωή σου και να είσαι ελεύθερος από προγραμματισμούς και ψευδαισθήσεις.
Και ο άνθρωπος τότε γίνεται ΠΗΓΗ και ΣΤΗΡΙΞΗ για τους γύρω του, επεκτείνοντας την αγάπη του εαυτού του σε αγάπη για τους άλλους. Τότε θέλεις οι άλλοι να είναι ελεύθεροι, να είναι καλά με τον τρόπο που επιλέγουν εκείνοι, μέσα από τις δικές τους ανάγκες και θέλω.
Παρατηρήστε πως ο εγωισμός είναι αυτός που δημιουργεί τα προβλήματα στις σχέσεις. Δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει εκτίμηση, δεν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει αγάπη. Ο εγωισμός είναι που θέλει να επιβάλει τα δικά του πιστεύω και τρόπο ζωής, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζει καλύτερα τι είναι καλό για τον άλλον. Καθώς μέσα από αυτή τη συμπεριφορά ο εγωισμός τρέφεται. Παίρνει αξία, δύναμη, ασφάλεια.
Είναι σαν να λέει: «Κοιτάξτε με, εδώ είμαι!!!» Δηλαδή δίνει τη δύναμη της ύπαρξής του στους γύρω. Και όσο δεν παίρνει αυτό που προσδοκά τόσο θυμώνει, θλίβεται, ζηλεύει....
Πόσες εσωτερικές ελλείψεις κρύβονται πίσω από τον εγωισμό... Και όλα πηγάζουν από τις καταγραφές στην παιδική μας ηλικία.
Και τι κάνουμε τώρα;
Πρώτον, καλό είναι να αναγνωρίσουμε πως αυτή η συμπεριφορά πηγάζει μέσα από τον εγωισμό και όχι μέσα από το «Εγώ». Αυτό θέλει εσωστρέφεια και παρατήρηση. Όταν την αναγνωρίσουμε και βρούμε μέσα μας αυτό που ψάχνουμε έξω από εμάς, τότε ο εγωισμός αυτόματα διαλύεται. Δεν έχει λόγο ύπαρξης καθώς δεν χρειάζεται να τραφεί από κάτι εξωτερικό από αυτόν. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος βρίσκει μέσα του την εσωτερική του αξία, δύναμη, ασφάλεια, ελευθερία, αγάπη και ευτυχία. (Προτείνω να διαβάσετε το δεύτερο βιβλίο μου, «Ομορφιά»).
Και τότε ο εγωισμός παραχωρεί τη θέση του στην υψηλή δόνηση του «Εγώ», αυτήν της ΑΓΑΠΗΣ, που ενώνει τα «ενάντια» και τα «αντίθετα».
Και τότε τα πάντα μέσα μας και γύρω μας ανατρέπονται, βλέποντας στον κάθε άνθρωπο κομμάτια του εαυτού μας, που κατανοούμε, που αποδεχόμαστε, που συγχωρούμε και που αγαπάμε. Τότε γινόμαστε όλοι ΕΝΑ.
Και τότε αρχίζουμε να βιώνουμε τη συν-τέλεια του κόσμου, το τέλος του παλιού και την αρχή ενός νέου κόσμου μέσα μας και γύρω μας. Αποκαλύπτουμε το ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

Στα μαθηματικά δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα με αμετάβλητες παραμέτρους. Κατά αναλογία δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε ένα καλύτερο κόσμο χωρίς να αλλάξουμε τα δεδομένα που τον αποτελούν.
Και αυτά τα δεδομένα είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Όλοι οι άνθρωποι πέρα από σύνορα, γλώσσα, φύλο, θρησκεία, εθνικότητα.
Εμείς είμαστε η δυναμική του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζούμε. Η ευθύνη είναι δική μας. Το να μετατοπίζουμε τις ευθύνες σε άλλους είναι ένδειξη αδράνειας. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν θέλουμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο....
Η ελεύθερη βούληση και η ανάληψη ευθύνης του καθενός είναι τα δεδομένα που κατά τη γνώμη μου μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα Γη. Μια Γη με νέες αξίες και ιδανικά, όπου ο «Νέος 'Ανθρωπος» κυριαρχεί.
Ο «Νέος 'Ανθρωπος», ελεύθερος στο νου και στην καρδιά. Ελεύθερος από ψευδαισθήσεις και εξαρτήσεις, ελεύθερος να αγαπά χωρίς όρους, ως εξελιγμένη πνευματική οντότητα που κατοικεί στον πανέμορφο γαλαζοπράσινο πλανήτη μας και που δημιουργεί για το Ανώτατο Καλό του και το Καλό του συνόλου.
Έχουμε όλοι τεράστια αξία και ρόλο να παίξουμε σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Ας βάλει ο καθένας το δικό του λιθαράκι για να χτίσουμε ένα νέο κόσμο, αυτόν που αναλογεί σε αυτόν τον «'Ανθρωπο», φορέα του Θεού στο επίπεδο της ύλης.

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΑΝΘΙΖΕΙ......

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι άνθρωποι που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους...Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι αληθινοί. Θέλει θάρρος στη ζωή να είσαι αληθινός όχι με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Να μπορείς να εκφράσεις τα πιστεύω σου, τις ανάγκες σου, τα θέλω σου, να μπορείς να δεχτείς τις αδυναμίες και τις ατέλειές σου, με όποια συνέπεια και να είναι αυτή. Αυτό σημαίνει να έχεις προσωπικότητα.
Αλλά αυτή η αλήθεια δημιουργεί δυσαρέσκεια σε ορισμένους ανθρώπους που βλέπουν στη δική σου συμπεριφορά τη δική τους αδυναμία να στηρίξουν τον εαυτό τους,τη δική τους εξάρτηση από ανθρώπους και καταστάσεις, την ανάγκη της αποδοχής τους από τους άλλους.
Και αυτό δεν το συγχωρούν. Η εσωτερική τους ανασφάλεια δεν τους επιτρέπει να είναι ο εαυτός τους..Η αδυναμία τους, τους εγκλωβίζει και ο εγκλωβισμός που νιώθουν τους δημιουργεί θυμό προς τους άλλους. Όμως είναι ο θυμός προς τον ίδιο τους τον εαυτό που αρνούνται να δουν, να κατανοήσουν, να επεξεργαστούν.

Στη πορεία της ζωής μου όμως άλλαξα...Ο νους μου και η καρδιά μου άνοιγαν..... Κατανόησα τον εαυτό μου και κατ' επέκταση και τους άλλους. Η αυστηρότητα προς εμένα αντικαταστάθηκε από την ευελιξία και την αποδοχή των αδυναμιών και των ατελειών μου. Η κατανόηση του εαυτού μου με μαλάκωσε, με γλύκανε, με έκανε πιο ευέλικτη, επέτρεψε μέσα μου να δω την αυστηρότητα και την τελειομανία πού είχα προς εμένα την ίδια αλλά και προς τους άλλους....
Ήθελα να είμαι τέλεια αλάνθαστη γιατί έτσι πίστευα ότι θα με αγαπούσαν... Τουλάχιστον ας το παρατηρούμε όσο μπορούμε να το κάνουμε και ας αποδεχόμαστε όλες μας τις πλευρές τις δικές μας και των άλλων. .Ακόμα και πίσω από αυτούς τους ανθρώπους, τους μη "αληθινούς", υπάρχει μια ψυχή που έχει ανάγκη να αγαπηθεί. Είμαστε όλοι ψυχές σε εξέλιξη, έχουμε δυνατές και αδύνατες πλευρές, έχουμε δικαίωμα να έχουμε ατέλειες και να κάνουμε και λάθη. Έτσι προχωράμε. Μέσα από την αγάπη, γιατί μόνο η Αγάπη είναι η Αλήθεια. ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ,ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ.

ΣΧΕΣΗ ΑΝΤΡΑ-ΓΥΝΑΙΚΑΣ

To πόσο θα κρατήσει μια σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας σχετίζεται με την έλλειψη εγωισμού, με τη βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία και την πραγματική αγάπη. Αυτά είναι η καλύτερη εγγύηση στο να κρατήσει μια σχέση. Αν δύο υπάρξεις εξελίσσονται ταυτόχρονα, μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι την αλληλεξάρτηση, αναλαμβάνοντας την προσωπική ευθύνη για τον εαυτό τους και τη ζωή τους, αν θέλουν να βιώνουν αμοιβαίο σεβασμό στα θέλω και τις ανάγκες του άλλου, αν εκτιμούν τον άλλον για αυτό που είναι, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κρατήσει σε διάρκεια μια σχέση, Καθώς τότε, η σχέση γίνεται ένωση, μοίρασμα δύο ελεύθερων και ολόκληρων ανθρώπων και όχι κοινωνικό συμβόλαιο. Και ας μην ξεχνάμε πως δεν μπορεί να δημιουργηθεί μια ολόκληρη και αρμονική σχέση με τον άλλον αν εμείς δεν καλλιεργούμε μια υπέροχη σχέση με τον εαυτό μας, μέσα από τη γνώση και την αγάπη του εαυτού. Καθώς ό,τι μέσα μας έτσι και έξω μας.....( Καθρέφτισμα και φυσικός νόμος της έλξης στο σύμπαν.)

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΠΟΣΑ ΝΑ ΠΩ....ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ....ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ...

Επτά και τέταρτο το πρωί...

Το ξυπνητήρι σε ένα δωμάτιο ακόμα σκοτεινό γινόταν ο αγγελιοφόρος μιας νέας ημέρας που χάραζε, προαναγγέλλοντας νέες εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, σκέψεις, μηνύματα, μοίρασμα, παιχνίδι, γέλιο, χαρά, ομορφιά...

«Μαργαρίτα ξύπνα.....» τα πρώτα μου λόγια απλώνονταν σε ένα δωμάτιο που και αυτό μαζί με εμάς (τη Μαργαρίτα και εμένα), ανυπομονούσε να δει από το παράθυρο τις χιονισμένες κορυφές της Κόνιτσας, να ξυπνήσει από την παγωμένη ανάσα της Αστράκας, να αντικρύσει τη λαμπερή, κρυστάλλινη ημέρα που ξεκινούσε...

Σήμερα το πρωί, το ξυπνητήρι την ίδια ώρα «παίζει» κρυφτό ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Προς στιγμή δεν ξέρω τι να επιλέξω. Πού να φωλιάσω; Στο όνειρο ή στην πραγματικότητα;

Πώς να παίξω; Πού είναι οι συν-Tαξιδευτές μου;

Ένα γλυκό παράπονο προσωρινά ακουμπά στην καρδιά μου.

«Τι σας αφήνει μια μέρα στο βουνό;» Τα λόγια της αγαπημένης μας Δροσούλας με ξυπνούν, μου δίνουν την κατεύθυνση...

«Βρήκα τι θα παίξω σήμερα» ξεφωνίζει όλο χαρά, χοροπηδώντας, το παιδάκι μέσα μου... Θα δημιουργήσω το δικό μου παιχνίδι, ενώνοντας το όνειρο με την πραγματικότητα, ξαναζώντας με όλες μου τις αισθήσεις αυτές τις υπέροχες Χριστουγεννιάτικες ημέρες. Γιούπιιιιιιιιιι!!!!!!!!!

Και το παιχνίδι ξεκινάει... Μια μια οι εικόνες παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μου...Κάποιες τρυπώνουν στην καρδιά μου, άλλες στη σκέψη μου, κάποιες εκδηλώνονται στη γεύση μου, άλλες ευωδιάζουν την όσφρησή μου με αρώματα πολύτιμα και μοναδικά..., Αλλά, όλες είναι μέσα μου, κάνοντας τόσο αισθητή την παρουσία τους, που με μεταφέρουν πέρα από το χρόνο και το χώρο, ενώνοντας το χθες, το σήμερα και το αύριο.

Όλα μου μιλούν, όλα γίνονται οι συν-ταξιδευτές μου, όλα γίνονται τα πάντα....τόσα πολλά...

Αναλογιζόταν...

«Ο ήλιος τής χάρισε τη ζεστασιά του, ντύνοντάς την με ένα αιθέριο φόρεμα, που ο ίδιος ύφανε στον αργαλειό του σπιτιού του, με τις πιο λαμπερές του ακτίνες. Ο ουρανός, ως πολίτης όλου του κόσμου, φύτεψε, μέσα στο μυαλό και στην καρδιά της, το άνοιγμα της απεραντοσύνης του και την ευρύτητα της παγκόσμιας παρουσίας του. Ο άνεμος φύσηξε μέσα της την αίσθηση της ελευθερίας που θα χαρακτήριζε κάθε της έκφραση, σε όλη της τη ζωή. Η νύχτα τής χάρισε τα αστέρια και το φεγγάρι της, για να τη γαληνεύουν και να την ηρεμούν σε στιγμές εύκολες και δύσκολες. Τα δέντρα τής έδωσαν τις δυνατές τους ρίζες, για να πατάει γερά στη γη και να αντέχει στις όποιες καταιγίδες θα συναντούσε αργότερα στη ζωή της. Τα λουλούδια έσταξαν το άρωμά τους σε όλη της την ύπαρξη, για να παραμένει αλησμόνητη σε όποιον τη γνωρίζει. Τα νερά των ποταμών και των θαλασσών τής δώρισαν την ευελιξία τους, για να μπορεί να κυλάει ανάμεσα από τα εμπόδια της ζωής της και να τα ξεπερνάει.» (Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Η Ιστορία μιας Σταγόνας» www.kosmos-books.gr).

Μια ημέρα στο βουνό όμως ήταν και είναι άλλα τόσα.....
Και αυτά είστε όλοι εσείς που μοιράστηκα μαζί σας αυτά τα πρώτα ωραιότερα Χριστούγεννα της ζωής μου....αλλά και εσείς που λείπατε, (η Ράνια και ο Ηλίας, η Ιουλία, η Έλενα, ο Θάνος) καθώς και όλα τα άτομα των Ταξιδευτών με τους οποίους μοιράζομαι αυτό που αποτελεί για μένα την υπέρτατη ευτυχία: τη ζωή μέσα στη φύση, την Αγάπη και την Επίγνωση.

Ευχαριστώ τη συγκάτοικό μου τη Μαργαρίτα, υπήρξες για εμένα μια αποκάλυψη..., την τρελλοπαρέα μου στη γαλαρία, τους νέο-έφηβους, τη Μαρία (νονά της Μαριλένας) τη Βαρβάρα και τον Παναγιώτη, δεν έχω λόγια να περιγράψω τα γέλια μας!!!!!! Συνετά παιδιά .... Συνετά για να μας αφήσει η Δροσούλα να μπούμε όλοι στο μπαρ......

Ευχαριστώ όλους εσάς γνωστούς και άγνωστους, που μέσα από τον πλούτο της ψυχής σας, μέσα από μια συζήτηση, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα αστείο, ένα «καλημέρα», ένα «καληνύχτα», ένα «πως σε λένε», ένα «καλή χρονιά», μια ευχή, ένα παιχνίδι, ένα χορό, ακόμα και ένα προβληματισμό, γίνεστε μια αντανάκλαση του ολόκληρου εαυτού μου, μια ένωση όλων των πλευρών μου, βοηθώντας έτσι την εξέλιξή μου.

Ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά εσένα Μαριλένα, που μέσα από την αγάπη σου για αυτό που κάνεις, εμπνέεσαι, συνθέτεις και πρωτοστατείς σε αυτή την υπέροχη ορχήστρα ψυχών...., Ευχαριστώ εσένα Κώστα ως φύλακα-οδηγό μας. Η εμπειρία σου και η ψυχραιμία σου ενέπνευσε το Σέργιο να πει πως στο εξής αντί να λέμε «άγιο είχαμε» θα λέμε «Κώστα είχαμε!!!!»...Καταλαβαίνουμε όλοι μας το γιατί...Beutifuuuuuul!!!

Ευχαριστώ και όλους εσάς, Κωστή, Δροσούλα, Στέλλα, Μίμη, Μανώλη, που παίζοντας το ρόλο του αρχηγού και της «σκούπας», μας μαθαίνετε, μας φροντίζετε, μας βοηθάτε, μας οδηγείτε, βήμα το βήμα, ανάσα την ανάσα, να διασχίζουμε, φαράγγια και ποτάμια, να ανεβαίνουμε βουνοπλαγιές, να ξαποσταίνουμε σε λιβάδια, να φτάνουμε στις κορυφές....μπορώντας από εκεί να αγναντέψουμε την ουσία, το νόημα και την ομορφιά της ζωής.

Και last but not least, ευχαριστώ εσένα Αλέξανδρε, καθώς είσαι ένα κεφάλαιο ολόκληρο από μόνος σου, μια Ιστορία, μια αφήγηση, μια περιήγηση, μια πηγή χαράς!!!

Και για να μην ξεχνιόμαστε και να παραμένουμε στο πνεύμα των Ταξιδευτών, όποιος ανακαλύψει αυτό που από κατ, καπ, καπ, καν, γκαπ, γκαπ ας μας το πει και εμάς!!! Προς το παρόν ξεκαρδίζομαι στα γέλια!!!!!!

Σας αγαπώ
Μελίνα