Οι σκέψεις μου και το μονοπάτι της ευτυχίας

ΑΞΙΖΕΙΣ

Για να μπορέσεις να μάθεις πόσο αξίζεις, πρέπει πρώτα να γνωρίσεις τον εαυτό σου: να κατανοήσεις, να αποδεχτείς και να αγαπήσεις τον εαυτό σου μέσα στην μοναδικότητα και στην ολότητα της ύπαρξής σου.
Όταν ζεις με επίγνωση και συνειδητότητα, κάθε ημέρα που περνά είναι μια νίκη, ένα δικό σου επίτευγμα στο δρόμο της ζωής.
Το παρελθόν γίνεται δάσκαλος, το παρόν γίνεται ζωή, το μέλλον πρόκληση.
Το που βρισκόσουν, το που είσαι, και το που θέλεις να πας, αποτελούν τις μόνες παραμέτρους σύγκρισης της ύπαρξής σου. Ο ανταγωνισμός με τους άλλους αποτελεί ουτοπία, καθώς καθένας είναι πολύτιμος και μοναδικός, καθένας έχει το δικό του μονοπάτι να διαβεί, τα δικά του μαθήματα να πάρει και να δώσει, τη δική του δημιουργικότητα να εκφράσει.
Μπορεί να αποτελείς μέρος ενός συνόλου, αλλά παραμένεις άτομο. Παραμένεις αυτός που δεν τέμνεται (άτομο, στερητικό α και ρήμα τέμνω). Οι δονήσεις σου, ως εκ τούτου είναι δονήσεις του ολόκληρου εαυτού σου, της ελευθερίας να είσαι ο εαυτός σου, να εκφράζεις τις ποιότητες, τα ταλέντα και τις ικανότητές σου, να εξελίσσεσαι βαδίζοντας από το παρελθόν στο παρόν χωρίς προσκόλληση και από το παρόν στο μέλλον με όραμα, μέσα από τη γνώση, την εκτίμηση και την αγάπη του εαυτού.
Τότε η ύπαρξή σου γίνεται «γλυκεία», «βαθύπλουτος» , «πλουτοδότειρα», φορέας πλούτου και αφθονίας.
Τότε η ζωή σου γίνεται χορός, η εξέλιξή σου ύμνος, ο ενθουσιασμός σου ορμή της χαράς και του έρωτα.

ΣΤΟΥΣ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η ονομασία του μήνα Μάιος προήλθε από το όνομα της νύμφης Μαίας (ρίζα της σημερινής λέξης μαίας), μητέρα του θεού Ερμή (θεός του λόγου και της επικοινωνίας) στον οποίο ο μήνας είναι αφιερωμένος.
Μάϊος λοιπόν ο μήνας που βοηθάει να γεννηθεί, να έρθει στο φως, να εκφραστεί κάτι νέο, είτε είναι άνθρωπος, είτε γεγονός είτε κατάσταση.
Αυτό το Μάιο επέλεξα, μάλλον θα έλεγα οι συγκυρίες με οδήγησαν, σε μια νέα γέννηση της ύπαρξής μου. Αν και η 21 Μαρτίου 1964 σηματοδοτεί τη φυσική μου γέννηση, αυτήν του «υπάρχω», η 8 Μαίου 2017, εκφράζει τη γέννηση του «είμαι».
«Είμαι» αυτό που «έγινα» και «έγινα» αυτό που «είμαι» : ο εαυτός μου.
Έφτασε η ώρα της εκδήλωσης, της επέκτασης. Η ώρα που βγαίνει στο φως ο εσωτερικός μου κόσμος, τα όνειρά μου, η αγάπη μου, ο έρωτάς μου, η αλήθεια μου, ο ενθουσιασμός μου, η δημιουργικότητά μου, για το Ανώτερο Καλό μου και τα καλό όλων.
Νιώθω συγχρόνως τόσο μικρή μπροστά στο μεγαλείο της ζωής αλλά και τόσο μεγάλη.
Αν και η ζωή είναι ένα σχολείο για όλους μας, ως δάσκαλοι και ως μαθητές, όπου καλούμαστε να μάθουμε, να εξελιχθούμε, να δημιουργήσουμε και να προσφέρουμε, εν τούτοις για κάποιους η ζωή είναι ένας στίβος, όπου ως αθλητές, εκπαιδευόμαστε, προπονούμαστε και αγωνιζόμαστε για αυτό που μας εκφράζει.
Και ακόμα περισσότερο κάποιοι γεννιούνται όχι μόνο ως αθλητές αλλά και ως πρωταθλητές της ζωής. Αυτοί, είναι ταγμένοι, αφοσιωμένοι στο στόχο τους : τη νίκη. Το ευ αγωνίζεσθαι, προϋποθέτει αρετές πειθαρχίας, επιμονής, υπομονής, ήθους, αδιάκοπης και ασύλληπτης προσπάθειας, υπερνίκηση πολλών εμποδίων, γιατί η ψυχή του πρωταθλητή πάλλεται και αναπνέει μέσα από τα «θέλω» της, το στόχο της.
Ο πρωταθλητής προπονεί την ολότητα του εαυτού του, δημιουργεί, σμιλεύει, ισορροπεί και εκφράζει όλα του τα «σώματα», το φυσικό, το συναισθηματικό, το νοητικό, το πνευματικό. Αυτός είναι ο τρόπος του για να φέρει τη νίκη στην ζωή του: την επίτευξη του στόχου του. Τα εμπόδια στο στίβο τα διαχειρίζεται ως εργαλεία της προπόνησής του και της υπέρβασης του εαυτού του.
Στη διάρκεια αυτής της προετοιμασίας, ο πρωταθλητής εστιάζει και υλοποεί. Εργάζεται σκληρά σε όλα τα επίπεδα, στερείται πολλά σε όλα τα επίπεδα, αφιερώνει πολλά σε όλα τα επίπεδα και εκδηλώνει πολλά σε όλα τα επίπεδα.
Έτσι και εγώ στο δικό μου στίβο, από τις 7 Ιουλίου 2009 μέχρι σήμερα, στόχευα μόνο σε μια σκέψη μου : "Αυτό το βιβλίο, την «Ιστορία μιας Σταγόνας» (το πρώτο μου τότε), το πιστεύω βαθιά και θα το στηρίξω με όλη μου τη δύναμη, τόσο συναισθηματικά όσο και οικονομικά. Θα κυκλοφορήσει σε όλο τον κόσμο".
Έτσι τα χρόνια περνούσαν, εμπνεόμουν, δημιουργούσα, προσπαθούσα, έπεφτα, σηκωνόμουν, χαιρόμουν, έκλαιγα, ξανασηκωνόμουν, αναθεωρούσα την τακτική μου, ξαναστόχευα, έκανα λάθη (τα οποία εξελάμβανα πάντα ως μέρος της διαδικασίας), εξελισσόμουν....
Ποια όμως ήταν αυτή η αέναη δύναμη που με τροφοδοτούσε διαρκώς σε όλη αυτή την πορεία;
Ήταν και είναι η ΑΓΑΠΗ μου για αυτό που κάνω. Ήταν και είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της ύπαρξής μου, να κατανοώ, να ορίζω και να αλλάζω τα δεδομένα της ζωής μου. Ήταν και είναι η ΔΥΝΑΜΗ μου να αναλαμβάνω την ευθύνη μου, να με στηρίζω την κάθε στιγμή, ό,τι και αν γίνεται με όλα μου τα μέσα. Η πηγή όλων αυτών, ήταν και είναι η αναγνώριση της δικής μου «Σταγόνας», της υπέρτατης πραγματικότητάς μου, αυτήν της ψυχής μου, του ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ.
Και επειδή κανένας πρωταθλητής δεν είναι μόνος, θα ήθελα να εκφράσω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου στους ανθρώπους που υπήρξαν και υπάρχουν πίσω από όλη αυτή την προσπάθεια, Η νίκη δεν είναι μόνο δική μου αλλά και δική τους.
Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου, στην αδελφή μου τη Μάϊρα για την αδιάκοπη παρουσία της, στον αγαπημένο μου Γιώργο Κοντοκόλλια για την επί ετών στήριξή του τόσο συναισθηματική, όσο και γνωσιολογική, στο δικηγόρο μου Κωστή Δεμερτζή για την αμέριστη βοήθεια του και την καθοριστική συμβολή του για αυτό πω ζω σήμερα, στους πολύτιμους συνεργάτες μου, στον Γιώργο Φερμελετζή, τον Γιάννη Μπουκουβάλα, την Άννα Καμινάρη, τον Ορέστη Σχινά, το Γιώργο Καρατζά, τη Χρυσούλα Σαραϊλή, τον Πλάτωνα Μαλλιάγκα, την Ανατολή Φιτοπούλου.
Στις 8 Μαίου γίνεται η αποστολή πρώτα της «Ιστορίας μιας Σταγόνας» και λίγο αργότερα της «Ομορφιάς» στο Amazon για να δρομολογηθεί το ταξίδι τους στις καρδιές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Αφιερώνω όμως όλη αυτή το επίτευγμα σε όλους εσάς, ως πηγή προτροπής και έμπνευσης, με την ευχή μου «ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΊΤΕ ΠΆΝΤΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ».
Είναι ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ ΤΗΣ ΖΩΉΣ.

ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΗΚΑ…

Αναλογίστηκα τι σημαίνει πρόοδος όταν ανέλαβα την ευθύνη της ζωής μου, όταν σύγκρινα το «ποια ήμουν» με το «ποια είμαι».
Όταν γεφύρωσα με ατσαλένια θέληση, επιμονή και υπομονή, το «τότε» με το «τώρα», το νου με την καρδιά, τη λογική με το συναίσθημα, την έμπνευση με τη δράση, την αρχή με την εκδήλωση.
Αυτό που γνωρίζω βαθιά σήμερα και βιώνω κάθε ημέρα είναι πως κάθε ψυχή έχει αυτό που χρειάζεται για την εξέλιξή της για το Ανώτερο Καλό της και το Καλό όλων.

ΤΟ «ΕΓΩ» ΚΑΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ…

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις χθεσινές μου σκέψεις πιστεύοντας ότι θα βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουν πολλά πράγματα στο μυαλό του καθενός.

Για όποιον γνωρίζει την αριθμολογία του Πυθαγόρα θα ξέρει πως στο πρώτο τετράγωνο ως μάθημα προς εξέλιξη βρίσκεται το «Εγώ». Σκεπτόμουν τι είναι αυτό που μπερδεύει τον κόσμο, όσο αναφορά τη λειτουργία και έκφραση αυτής της έννοιας και γιατί ο Πυθαγόρας το αναφέρει ως το πρώτο στοιχείο για την εξέλιξή μας. Και συγχρόνως ως το πρώτο από τα εννέα μαθήματα που παίρνει η ψυχή μας στην εξελικτική της πορεία.

Τι υποδηλώνει το «Εγώ»;

Η σκέψη μου και το βίωμά μου στα χρόνια της δουλειάς με τον εαυτό μου, είναι πως το «Εγώ» ορίζει τις έννοιες του «ΕΙΜΑΙ» και του «ΕΧΩ». Νιώθω πως μέσα από αυτές τις δύο έννοιες αποκτώ τη συνειδητότητα της ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Η συνειδητότητα αυτή γεννάει την έννοια της ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Δηλαδή μέσα από το «Εγώ» και την στήριξη του εαυτού μου, αναπτύσσω την αγάπη του εαυτού μου και όσο περισσότερο αγαπώ τον εαυτό μου τόσο περισσότερο τον στηρίζω. Η διαδικασία δεν σταματάει ποτέ, αυτό άλλωστε είναι και μέρος της μαγείας της.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το χτίσιμο ενός υγιούς και δυνατού «Εγώ», δηλαδή μιας δυνατής ύπαρξης.

Δυνατό «Εγώ» σημαίνει ότι είμαι ΑΥΤΟΦΩΤΟΣ, ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ, ΕΝΩΜΕΝΟΣ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ, ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ, ΑΥΤΑΡΚΗΣ εαυτός. Μέσα από την εσωτερική δουλειά στην αυτογνωσία όλες αυτές οι έννοιες στην πορεία, εκδηλώνονται τόσο αυθεντικά και απλά, όπως σε ένα παιδάκι που μπουσουλάει και ξαφνικά σηκώνεται και στηρίζεται στα πόδια του. Η χαρά είναι απερίγραπτη…

Και όταν το «ΕΙΜΑΙ» ανθίζει τότε το «ΕΧΩ» ακολουθεί. Καθώς για να «έχω» πρέπει πρώτα να «είμαι». Δεν μπορώ να έχω καρπούς αν δεν είμαι γερό δέντρο (Προτείνω να διαβάσετε στο πρώτο μου βιβλίο «Η Ιστορία μιας Σταγόνας» το κεφάλαιο «Το δέντρο της ευτυχίας»).

Συνεπώς δυνατό εγώ δεν σημαίνει ούτε εγωισμός ούτε εγωκεντρισμός. Αυτές είναι οι χαμηλές δονήσεις του εγώ, του ανασφαλούς εαυτού.

Οι υψηλές δονήσεις του «Εγώ» στηρίζουν τον άνθρωπο γιατί εκφράζουν την ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ, η οποία γίνεται πηγή της ελευθερίας του, δηλαδή του να είσαι ο εαυτός σου, να ορίζεις τη ζωή σου και να είσαι ελεύθερος από προγραμματισμούς και ψευδαισθήσεις.

Και ο άνθρωπος τότε γίνεται ΠΗΓΗ και ΣΤΗΡΙΞΗ για τους γύρω του, επεκτείνοντας την αγάπη του εαυτού του σε αγάπη για τους άλλους. Τότε θέλεις οι άλλοι να είναι ελεύθεροι, να είναι καλά με τον τρόπο που επιλέγουν εκείνοι, μέσα από τις δικές τους ανάγκες και θέλω.

Παρατηρήστε πως ο εγωισμός είναι αυτός που δημιουργεί τα προβλήματα στις σχέσεις. Δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει εκτίμηση, δεν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει αγάπη. Ο εγωισμός είναι που θέλει να επιβάλει τα δικά του πιστεύω και τρόπο ζωής, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζει καλύτερα τι είναι καλό για τον άλλον. Καθώς μέσα από αυτή τη συμπεριφορά ο εγωισμός τρέφεται. Παίρνει αξία, δύναμη, ασφάλεια.

Είναι σαν να λέει: «Κοιτάξτε με, εδώ είμαι!!!» Δηλαδή δίνει τη δύναμη της ύπαρξής του στους γύρω. Και όσο δεν παίρνει αυτό που προσδοκά τόσο θυμώνει, θλίβεται, ζηλεύει…

Πόσες εσωτερικές ελλείψεις κρύβονται πίσω από τον εγωισμό… Και όλα πηγάζουν από τις καταγραφές στην παιδική μας ηλικία.

Και τι κάνουμε τώρα;

Πρώτον, καλό είναι να αναγνωρίσουμε τη συμπεριφορά μας μέσα από τον εγωισμό και όχι μέσα από το «Εγώ». Αυτό θέλει εσωστρέφεια και παρατήρηση. Όταν την αναγνωρίσουμε και βρούμε μέσα μας αυτό που ψάχνουμε έξω από εμάς, τότε ο εγωισμός αυτόματα διαλύεται. Δεν έχει λόγο ύπαρξης καθώς δεν χρειάζεται να τραφεί από κάτι εξωτερικό από αυτόν. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος βρίσκει μέσα του την εσωτερική του αξία, δύναμη, ασφάλεια, ελευθερία, αγάπη και ευτυχία. (Προτείνω να διαβάσετε το δεύτερο βιβλίο μου, «Ομορφιά»).

Και τότε ο εγωισμός παραχωρεί τη θέση του στην υψηλή δόνηση του «Εγώ», αυτήν της ΑΓΑΠΗΣ, που ενώνει τα «ενάντια» και τα «αντίθετα».

Και τότε τα πάντα μέσα μας και γύρω μας ανατρέπονται, βλέποντας στον κάθε άνθρωπο κομμάτια του εαυτού μας, που κατανοούμε, που αποδεχόμαστε, που συγχωρούμε και που αγαπάμε. Τότε γινόμαστε όλοι ΕΝΑ.

Και τότε αρχίζουμε να βιώνουμε την συν-τέλεια, το τέλος του παλιού και την αρχή ενός νέου κόσμου μέσα μας και γύρω μας. Αποκαλύπτουμε το ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ.

ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

Αγαπημένα μου παιδιά,
Σας γέννησα, σας μεγάλωσα, σας στήριξα, σας φρόντισα, σας προστάτεψα, σας έδωσα το καλύτερο από εμένα, σε όλα τα επίπεδα και συναισθηματικά και οικονομικά.
Νιώθω ότι ο ρόλος μου ολοκληρώθηκε. Ό,τι όφειλα να κάνω ως γονιός σας, το έκανα με όλη μου τη δύναμη.
Σας ευχαριστώ για το νόημα και την πληρότητα που δώσατε στη ζωή μου. Τώρα έχετε τη δική σας ζωή να ζήσετε, το δικό σας ρόλο να παίξετε και τη δική σας πορεία.
Σας απελευθερώνω από την αγκαλιά μου και με απελευθερώνω από την ευθύνη μου για εσάς.
Πετάξτε με τα δικά σας φτερά.
Σκορπίστε τις αξίες, τη γνώση και τις αρχές που σας έδωσα.
Μάθετε στους ανθρώπους ό,τι σας έμαθα, αγκαλιάστε την κάθε ύπαρξη με την αγάπη που σας γέμισα.
Βοηθήστε όποιον συναντήσετε στη ζωή σας, μαγέψτε, αφυπνίστε ψυχές, μεταδώστε χαρά, αισιοδοξία και ευτυχία σε ανθρώπους σε όλη τη Γη.
Σας εύχομαι το καλύτερο σε εσένα «Η Ιστορία μιας Σταγόνας» και σε εσένα «Ομορφιά».
Σας αγαπώ με όλη μου την καρδιά, παιδιά της ψυχής μου.
Είμαι περήφανη για εσάς.
Καλό σας ταξίδι.